Na jaren in de Rotterdamse haven maakt Anton Fransen zich op voor een nieuw hoofdstuk. Op 31 juli nam hij afscheid van de ammoniakterminal in het Europoort gebied, waar hij als terminal manager verantwoordelijk was voor de dagelijkse operatie. Een van de ervaringen die hem in die rol bijblijft, is zijn betrokkenheid bij het Burengesprek. "Je ziet daar hoe belangrijk het is om met je omgeving in gesprek te blijven", vertelt Anton.  

Toen er plannen werden gemaakt voor een grote uitbreiding van de terminal, met onder meer een nieuwe ammoniaktank en bijbehorende logistieke voorzieningen, ontstond ook de behoefte om de omgeving goed mee te nemen. Samen met het Havenbedrijf werden verschillende voorlichtingsavonden georganiseerd over de energietransitie en het gebruik van ammoniak als waterstofdrager. 

De bijeenkomsten maakten duidelijk hoe belangrijk het is om niet alleen informatie te brengen, maar vooral ook te luisteren. "Je merkt dat mensen anders naar je bedrijf en je plannen kijken dan je zelf doet. Je denkt misschien: we pakken het integer aan, we doen alles volgens de regels. Maar voor iemand uit de omgeving kan dat toch heel anders voelen." Die ervaring vormde voor de terminal een belangrijke aanleiding om zich aan te sluiten bij het Burengesprek. 

Een plek waar je elkaar kunt vinden
Anton waardeerde vooral ook de open en neutrale sfeer binnen het Burengesprek. "De voorzitter kiest er heel duidelijk voor om neutraal te zijn. Je deelt er ook incidenten met elkaar. Ik had echt het gevoel dat we daar met gelijkgestemden waren en dat je niet wordt veroordeeld op basis van projecten die mensen misschien niet leuk vinden of incidenten die zijn gebeurd." 

Ook de wijkbezoeken vond hij waardevol. Tijdens een bezoek aan Hoek van Holland merkte hij dat inwoners soms heel andere verwachtingen hebben van bedrijven in de haven. "Ik heb daar volgens mij vijf keer de vraag gekregen wat ik dacht te gaan doen aan een defecte roltrap op het metrostation," vertelt hij lachend. Tegelijkertijd kwamen er ook serieuze zorgen naar voren, bijvoorbeeld over stof vanuit de haven. 

Luisteren betekent niet altijd oplossen
Juist daarin ziet Anton de kracht van het Burengesprek. Niet ieder probleem kan direct worden opgelost en een gesprek betekent niet dat iedereen het met elkaar eens wordt. Maar luisteren helpt wel om begrip te krijgen voor elkaars perspectief. 

"Kun je de emotie wegnemen? Dat weet ik niet. Maar je ziet wel dat het belangrijk is dat mensen zich gehoord voelen. Dat je hun vraag bespreekt, ook als de uitkomst niet is wat ze hadden gehoopt." Voor Anton is dat een belangrijke les uit zijn jaren in de haven: communicatie met de omgeving is geen eenmalig moment, maar iets wat je moet blijven doen. 

Op naar een nieuw avontuur
Na zijn vertrek bij de terminal wacht een heel andere omgeving. Anton verhuist voor twee jaar naar Vietnam, waar hij als adviseur aan de slag gaat bij een raffinaderij. Hij gaat zich daar vooral bezighouden met supply en logistiek. 

Of de communicatie met de omgeving daar op dezelfde manier een rol speelt, moet hij nog ontdekken. "Het is een totaal andere wereld. Ik ben er één keer geweest en ik moet dat nog gaan ervaren." 

Zijn opvolger heeft in ieder geval de uitnodiging voor het Burengesprek al ontvangen. Daarmee laat Anton het gesprek met de omgeving niet helemaal achter zich. En wie weet komt hij vanuit Vietnam nog eens terug om zijn ervaringen te delen. 

Voor nu wensen we Anton vooral veel succes met zijn nieuwe avontuur. Bedankt voor je betrokkenheid bij het Burengesprek en tot ziens!